Ι. Περδίος¹, Μ. Λελέκης¹, Ι. Ζελενίτσας¹, Ελένη Σαμπατάκου¹,
Μαρία Χίνη¹, Λίλιαν Καβαλλιέρου², Π. Γαργαλιάνος¹

¹ Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων και ³ο Περ. Κέντρο Αιμοδοσίας,
Π.Γ.Ν.Α. «Γ. Γεννηματάς», Αθήνα 115 27

Σκοπός της μελέτης ήταν να εξετάσει την αποτελεσματικότητα της διπλής αντιρετροϊκής αγωγής σε πάσχοντες από λοίμωξη HIV. Μελετήθηκαν 29 ασθενείς που λάμβαναν διπλή αγωγή για τουλάχιστον ένα έτος (Μ.Ο. 18 μήνες, όρια 12–32). Οι συνδυασμοί που χορηγήθηκαν ήταν: AZT–3TC (5 ασθενείς), AZT–DDC (7), AZT–DDI (19). Το στάδιο κατά CDC των ασθενών στην αρχή της θεραπείας ήταν: A2=13, A3=3, B2=8, B3=4, C2=1.

Στη διάρκεια της θεραπείας:

• Δεν παρατηρήθηκαν καιροσκοπικές λοιμώξεις.
• Αλλαγή σταδίου παρατηρήθηκε σε 2 ασθενείς (από A2 σε B2).
• Ο μέσος αριθμός των CD4 στην αρχή της θεραπείας ήταν 298 (54–493) και στο τέλος 436 (147–750). Σε 2 ασθενείς παρατηρήθηκε μείωση των CD4.
• Σε 9 από τους 29 ασθενείς παρατηρήθηκε αρνητικοποίηση του ιικού φορτίου (<0,5 × 10³) που εξακολουθεί να διατηρείται στους πλείστους για >6 μήνες, ενώ άλλοι 12 ασθενείς εξακολουθούν να έχουν χαμηλό ιικό φορτίο (<2 × 10³).
• 7 στους 9 με αρνητικό ιικό φορτίο και 5 στους 12 με πολύ χαμηλό δεν είχαν λάβει προηγουμένως αντιρετροϊκή αγωγή.
• Μόνο 4 ασθενείς χρειάστηκαν νοσηλεία στη διάρκεια της θεραπείας.
• Αλλαγή συνδυασμού έγινε σε 8 ασθενείς. Στους 7 που η αλλαγή έγινε λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών ο συνδυασμός περιείχε ddC ή ddI.

Συμπερασματικά: Στη μικρή μας σειρά ασθενών η διπλή αγωγή ήταν καλά ανεκτή. Τα αποτελέσματα κλινικά και εργαστηριακά ήταν ικανοποιητικά και πάντως πολύ καλύτερα σε ασθενείς χωρίς προηγούμενη εμπειρία αντιρετροϊκής αγωγής.